เหงา

เหงา

และเหงา

กลับบ้านมาได้ 1 วันแล้ว แต่เหงาจังเลย อยู่บ้านคนเดียว

น้องอยู่กับแฟน แม่ไปทำงาน จนนี่ 4 ทุ่มแล้ว แม่ก็ยัง

ไม่กลับ ความคิดของเราเริ่มวกวนอีกแล้ว กำลังสับสน

กำลังคิดว่า ถ้าจบไปแล้วจะทำงานในกรุงเทพฯ ว่าจะไม่

กลับบ้าน ไปเผชิญโลกตามประสาชีวิตของเราดีกว่า แต่

นึกไม่ออกเลยว่าตอนนั้นมาถึงเราจะทำงานอะไรดี

อยากเป็นไกด์ก็อยากเป็น อยากทำงานโรงแรมก็อยากทำ

จะเลือกอันไหน แล้วจะเลือกยังไง เพราะไม่รู้ว่าเลือกไป

จะได้ทำหรือเปล่า สับสนไปหมด

ตอนนี้ท้อแท้ยังไงไม่รู้ เลือกไม่ถูก คิดไม่ออก

อยากไปไหนให้ไกลจากความรู้สึกแบบนี้ แล้วเรา

จะไปไหนดี สงสัยต้องแอบหนีไปนั่งเล่นอยู่แถวทะเล

ซักพัก ไปพักให้ใจหายดี แล้วกลับมาเผชิญหน้ากับ

ความเป็นจริงต่าง ๆ เผชิญหน้ากับความอ้างว้าง

กับคำว่าชีวิตของเรา กับชีวิตที่ไม่มีแม่คอยอุ้มชู

แค่นึกน้ำตาก็จะไหลแล้ว จะอดทนให้ถึงที่สุด

เพื่อชีวิตที่ดี ที่มีความสุขของเราเอง

สู้ ๆ นู๋ทราย สู้เข้าไว้ ยิ้มเข้าไว้

เริ่มต้น

     ชีวิตต่อจากนี้ไม่ใช่คนเดียวอีกแล้ว (ใครคนหนึ่งบอกเราอย่างนั้น)

เก็บเอามาคิด เก็บเอามาทบทวน (อืม มันก็จริงอย่างที่เขาว่านะ)

ต่อแต่นี้ไป จะเริ่มใหม่ อดีตมันจบแล้ว เมฆฝนก็ผ่านไปแล้ว ท้องฟ้าที่

สดใสกำลังมาเยือน และเราจะขอชื่นชมกับท้องฟ้าแสนสวยนี้ก่อน

ก่อนที่เมฆฝนลูกใหม่จะมาเยือน จะเก็บความทรงจำที่ดี ๆ ไว้ให้มาก ๆ

เมื่อใดก็ตามที่เราท้อแท้ เราจะได้นำความรู้สึกดี ๆ เหล่านั้นมาเป็นเครื่อง

ปลอบใจ

ขอบคุณ

     นานเท่าไรแล้วที่มีใครมาห่วงใยเราอย่างจริงจัง จริงใจแบบนี้

จำไม่ได้หรอก แต่รู้สึกว่ามันเนิ่นนานมาก หวังว่าจากนี้ไป เราจะ

ไม่โดดเดี่ยวอีก (แม้จะต้องรู้สึกบ้างแหละในบางคราว) แต่จะคิดว่า

เราจะมีกันและกันเสมอ ขอบคุณนะ ขอบคุณความห่วงใยที่มีให้

ขอบคุณความจริงใจ ขอบคุณที่มาเปลี่ยนฟ้าที่มืดมัวให้สดใส

ขอบคุณที่มาเป็นดาวดวงน้อยให้กับค่ำคืนที่เปล่าเปลี่ยว จากนี้ไป

เราจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ แต่อยากให้รู้ไว้นะ ว่าตอนนี้ เราคิดว่าเรามี

ความสุขที่สุดแล้ว แม้จะไม่เป็นเหมือนคนอื่น ๆ แต่เราก็มีความสุขดี

ที่เรารู้ว่ามีคนที่รักและห่วงใยเราเสมอ ขอบคุณมาก ๆ นะ "เฟิร์น"